مساله اینست !!!
مدتی مردد بودم که کدامشان تهوع آور تر است ؟! ماندن در معذوریت ِ دست دادن با کسی که تا همین چند ثانیه قبل - بالاجبار - شاهد اشتهای سیری ناپذیر انگشتانش در تفحص حفره ! های بینی اش بودی یا فرو دادن کیک پنیر چند روز مانده در معیت یک لیوان قهوه ی سرد وقتی که هیچ گزینه ی قابل تامل دیگری برای اعلان آتش بس در جنگی که معده ات را درگیر کرده روی میز نیست !
اما امروز صبح خانم ( س.ل ) به صورت کاملا خودجوش و داوطلبانه حجاب از رخساره ی این تردید تاریخی بنده برداشت . حالا به جرات می توانم بگویم که هیچکدام از آن دو مورد فوق الذکر مشمئز کننده تر و تهوع آور تر از دروغ گفتن آن هم به صورت ناشیانه و بدون دلیل نیست .
دروغ بوی خاصی ندارد ، تا جایی که تجربیات ناگزیر و اندکم در مقوله ی دروغ و دروغ گویی نشان می دهد طعم محسوسی هم ندارد . اما نمی دانم سرّش چیست که به محض چرخیدن در دهان گوینده تاثیرات غیر قابل انکارش در چهره ی وی پدیدار می شود . عجیب تر این که گاهی می توان نشانه ای از این تاثیرات را حتی در صورت شنونده هم رویت کرد .
آن چه امروز صبح بین من و خانم ( س.ل ) گذشت یکی از همان سناریوهای تکراریست که طی آن یک طرف قضیه سعی می کند از تار و پود دروغین جامه ی برائت به تن خود ببافد و طرف دیگر با علم به نافرم و بد ترکیب بودن این جامه صلاح طرفین را در زیر سبیلی رد کردن و نادیده گرفتن آن چه واقع شده می داند .
به این فکر می کنم که چیزی شبیه قانون بقای انرژی شدیدا در مورد ابهامات و تردید ها و سوالات ریز و درشت آدمیزاد صدق می کند . به عبارت دیگر " تردید " در زندگی ما آدم ها از بین نمی رود فقط از صورتی به صورت دیگر تغییر می کند . مثلا بنده الان تردید دارم که کدامشان تهوع آور تر است : " مصلحت اندیشی یا مصلحت اندیشی "؟!!