مراقب پولک هایتان باشید، ماهی ها...
نوروز 92، ماهی های توی آکواریوم 8 سال را رد کردند، این یعنی پیر شده اند. یعنی اگر ماهی نبودند و مثلا آدم بودند حالا وقتش بود که بنشینند گوشه ی اتاق و تکیه بدهند به مخدّه و دل بدهند و به دلِ پُر قوری و سماور و دست بیاندازند دور کمر باریک استکان...
یا مثلا بروند توی فلان پارک ِ فلان محله، یک گروه "سابقن خشن" تشکیل بدهند و برای پیر زن های محل که با مانتوی کوتاه و جوراب رنگ پا، توی پارک قدم می زنند ایجاد مزاحمت کنند و یا دور نیمکت های سنگی بنشینند و تخته نرد بزنند، تیغی...
شاید هم یکی از همین روزها مجبور می شدند غصه دار و ناگزیر، بقچه ی دل شان را بزنند سر چوب روزگار و کوچ کنند به نزدیکترین "خانه ی سالمندان"...
اما خب پر واضح است که ماهی های توی آکواریوم آدم نیستند، ماهی اند. یعنی همین آب دم نکشیده ی توی آکواریوم را به هزار لیوان چای عطریِ فرد اعلاء ترجیح می دهند. یعنی دست و پنجه ی تاس ریختن ندارند و دلهره ی مارس شدن را نمی فهمند. یعنی تُنگ و آکواریوم خانه ی اول و آخرشان است.
ماهی های توی آکواریوم آدم نیستند، اما "پیـــــــــر" می شوند. پیر می شوند و گوشه ی آکواریوم کز می کنند و پولک هایشان را یکی یکی می سپارند به آب و این یعنی آرام آرام بی دفاع می شوند، یعنی بدنشان آماده می شود برای میزبانی از آخرین اتفاقِ آبکی زندگیشان، برای میزبانی از "مرگ"
یا مثلا بروند توی فلان پارک ِ فلان محله، یک گروه "سابقن خشن" تشکیل بدهند و برای پیر زن های محل که با مانتوی کوتاه و جوراب رنگ پا، توی پارک قدم می زنند ایجاد مزاحمت کنند و یا دور نیمکت های سنگی بنشینند و تخته نرد بزنند، تیغی...
شاید هم یکی از همین روزها مجبور می شدند غصه دار و ناگزیر، بقچه ی دل شان را بزنند سر چوب روزگار و کوچ کنند به نزدیکترین "خانه ی سالمندان"...
اما خب پر واضح است که ماهی های توی آکواریوم آدم نیستند، ماهی اند. یعنی همین آب دم نکشیده ی توی آکواریوم را به هزار لیوان چای عطریِ فرد اعلاء ترجیح می دهند. یعنی دست و پنجه ی تاس ریختن ندارند و دلهره ی مارس شدن را نمی فهمند. یعنی تُنگ و آکواریوم خانه ی اول و آخرشان است.
ماهی های توی آکواریوم آدم نیستند، اما "پیـــــــــر" می شوند. پیر می شوند و گوشه ی آکواریوم کز می کنند و پولک هایشان را یکی یکی می سپارند به آب و این یعنی آرام آرام بی دفاع می شوند، یعنی بدنشان آماده می شود برای میزبانی از آخرین اتفاقِ آبکی زندگیشان، برای میزبانی از "مرگ"
***
شماره های توی گوشی ام را زیر و رو می کنم همینطور صفحه ی دوستانم را توی فیض بوق. آن هایی که مدت هاست ازشان بی خبرم و میلی هم برای خبر گرفتن ازشان ندارم یکی یکی پاک می کنم و Unfriend ...
دوباره شماره ها را نگاه می کنم و دوستان فیض بوقی را هم. از کودکی ام فقط مسعود و حمید و وحید مانده اند. از تمام سال های مدرسه رفتنم فقط یک نفر مانده که دبیر فیزیک دوره ی دبیرستانم بود. از دوره ی دانشگاه چند نفر که اکثرشان ایران نیستند و آنهایی هم که هستند شعاع بودنشان از چند صد کیلومتر فراتر می رود. دوره ی سربازی هم که دوره ی کچلیست، حتی در زمینه ی رفاقت! بدبختانه روزهای سربازیم از رفیق هم کچل است.
ما بقی، تمام دوستان وبلاگی اند و رفقای اینجا...
الغرض؛
تصمیم گرفته بودم که چند وقتی را نباشم. کلی دلیل داشتم برای ننوشتن. اما از ریختن پولک هایم ترسیدم! از غریبه شدن توی این دنیا ترسیدم و از این که این آخرین سنگر را هم ببازم.
+ این پست به انضمام کلی تقدیر و سپاس تقدیم به نیمه جدی صرفن به این جهت که بداند من و کلی آدم دیگر، قدرش را می دانیم :-)
دوباره شماره ها را نگاه می کنم و دوستان فیض بوقی را هم. از کودکی ام فقط مسعود و حمید و وحید مانده اند. از تمام سال های مدرسه رفتنم فقط یک نفر مانده که دبیر فیزیک دوره ی دبیرستانم بود. از دوره ی دانشگاه چند نفر که اکثرشان ایران نیستند و آنهایی هم که هستند شعاع بودنشان از چند صد کیلومتر فراتر می رود. دوره ی سربازی هم که دوره ی کچلیست، حتی در زمینه ی رفاقت! بدبختانه روزهای سربازیم از رفیق هم کچل است.
ما بقی، تمام دوستان وبلاگی اند و رفقای اینجا...
الغرض؛
تصمیم گرفته بودم که چند وقتی را نباشم. کلی دلیل داشتم برای ننوشتن. اما از ریختن پولک هایم ترسیدم! از غریبه شدن توی این دنیا ترسیدم و از این که این آخرین سنگر را هم ببازم.
+ این پست به انضمام کلی تقدیر و سپاس تقدیم به نیمه جدی صرفن به این جهت که بداند من و کلی آدم دیگر، قدرش را می دانیم :-)