من امروز جوراب نپوشیدم ...
عادت کرده اند هر روز به گوشه ای از خانه سرک بکشند . یک روز زیر تخت ، یک روز روی دسته ی مبل ، کنار آکواریوم ، پشت میز تلویزیون ، داخل کمد لباس ها و این اواخر هم دور و بر میز نهارخوری داخل آشپزخانه . از آن جا که شک ندارم این ناهنجاری به حس تنوع طلبی جوراب ها بر می گردد بارها سعی کردم با تغییر جنس و سایز و رنگ جوراب هایم این مشکل را چاره کنم . حدس زدم شاید اشکال از جوراب هایی است که " ممد آقا " خرازی سر محل می فروشد این بار دو جفت جوراب از دختر دستفروش داخل مترو خریدم که انگار او هم سرم را کلاه گذاشت چون احساس می کنم جوراب هایی که از دخترک خریدم از قضا خیره سرتر و زبان نفهم ترند . بعد از آن یقین کردم که این مشکل بین جوراب ها یک معضل اپیدمیک است .
" روناک " که خانه باشد در پیدا کردنشان کُمکم می کند . یعنی روناک گوشه و کنار خانه و زیر میز و مبل ها را می گردد ، من هم خودم را جای جوراب ها می گذارم و فکر می کنم که معمولا یک جفت جوراب وقتی حوصله شان سر می رود دلشان می خواهد کجا بروند ؟!
باید اعتراف کنم در اغلب موارد شیوه ی روناک موفقیت آمیز تر است هر چند من هنوز هم به نیروی تفکر اعتقاد راسخ دارم . جوراب ها را از روناک می گیرم و به تلافی یک شب گشت و گذار دو نفره در محیط خانه ، مجبورشان می کنم تمام طول روز را ، دور از هم ، در زندان کفش هایم محبوس باشند .
امروز صبح به همان دلیلی که همه می دانید مجبور بودم خودم به تنهایی مسئولیت امر خطیر تفحص را به دوش بکشم . هر چه گشتم کمتر یافتم . خسته شدم و نشستم روی مبل رو به روی تلویزیون ، که روشن بود و مجری برنامه داشت از حواس پرتی آقایان می نالید . می گفت نتایج تحقیق از یک جامعه ی آماری نمی دانم چند نفره که درست نفهمیدم در کدام دانشگاه دنیا صورت گرفته نشان می دهد " مردان " به طور متوسط یک ماه از عمرشان را به دنبال جوراب هایشان می گردند که البته با توجه به سابقه ی شخصی فکر می کنم نتایج تحقیق کمی خوشبینانه روایت شده است . مجری صحبت هایش را با بیان دلایلی که محققان برای این مشکل عنوان کرده بودند ادامه داد و از قول ایشان گفت : " بسیاری از آقایان به دلیل ساختار مغزشان در تجزیه و تحلیل تصاویر دور بسیار قوی تر از تصاویر نزدیک عمل می کنند " . به عبارت دیگر آقایان " نزدیک بین " های خوبی نیستند ...
داشتم با خودم فکر می کردم شاید دلیل این که برخی از ما " آقایان " در دیدن زیبایی ها و فداکاری ها و زحمات زنی که در کنارمان به عنوان " همسر " زندگی می کند عاجز هستیم همین اشکال در " نزدیک بینی " باشد . البته شاید ...
" روناک " که خانه باشد در پیدا کردنشان کُمکم می کند . یعنی روناک گوشه و کنار خانه و زیر میز و مبل ها را می گردد ، من هم خودم را جای جوراب ها می گذارم و فکر می کنم که معمولا یک جفت جوراب وقتی حوصله شان سر می رود دلشان می خواهد کجا بروند ؟!
باید اعتراف کنم در اغلب موارد شیوه ی روناک موفقیت آمیز تر است هر چند من هنوز هم به نیروی تفکر اعتقاد راسخ دارم . جوراب ها را از روناک می گیرم و به تلافی یک شب گشت و گذار دو نفره در محیط خانه ، مجبورشان می کنم تمام طول روز را ، دور از هم ، در زندان کفش هایم محبوس باشند .
امروز صبح به همان دلیلی که همه می دانید مجبور بودم خودم به تنهایی مسئولیت امر خطیر تفحص را به دوش بکشم . هر چه گشتم کمتر یافتم . خسته شدم و نشستم روی مبل رو به روی تلویزیون ، که روشن بود و مجری برنامه داشت از حواس پرتی آقایان می نالید . می گفت نتایج تحقیق از یک جامعه ی آماری نمی دانم چند نفره که درست نفهمیدم در کدام دانشگاه دنیا صورت گرفته نشان می دهد " مردان " به طور متوسط یک ماه از عمرشان را به دنبال جوراب هایشان می گردند که البته با توجه به سابقه ی شخصی فکر می کنم نتایج تحقیق کمی خوشبینانه روایت شده است . مجری صحبت هایش را با بیان دلایلی که محققان برای این مشکل عنوان کرده بودند ادامه داد و از قول ایشان گفت : " بسیاری از آقایان به دلیل ساختار مغزشان در تجزیه و تحلیل تصاویر دور بسیار قوی تر از تصاویر نزدیک عمل می کنند " . به عبارت دیگر آقایان " نزدیک بین " های خوبی نیستند ...
داشتم با خودم فکر می کردم شاید دلیل این که برخی از ما " آقایان " در دیدن زیبایی ها و فداکاری ها و زحمات زنی که در کنارمان به عنوان " همسر " زندگی می کند عاجز هستیم همین اشکال در " نزدیک بینی " باشد . البته شاید ...